Hanımlar, bunu benden duymanızı istemezdim ama Yeşim Salkım sahnede hâlâ bir içim su görünüyor. Üstelik kırmızı elbisesiyle şarkı söylerken hepinizden daha seksi... Adına “starlight” denen ve bazıları lehine haksız rekabete yol açan şeyin ne olduğunu hâlâ bilmeyen kaldıysa, bir zahmet Casablanca müzikaline gitsin.

Ama müzikal hakkında her duyduğunuza da lütfen inanmayın. Özellikle Atılgan Gümüş’ün süper karizmatik bir erkek olduğuna falan...

Hele harika şarkı söyleyip gayet güzel dans ettiğini söyleyenler tamamen kafadan atıyor! Ama aslında şiddetli bir “erkeksi kıskançlık krizi” geçiriyor olduğum için böyle diyor da olabilirim tabii.

Yılların eskitemediği Kartal Kaan piyano çalamayan bir Sam. Ama ne gam! Şarkı söylemeye başladığında onu dinlemeden geçen yıllarınız için gözyaşı döküyorsunuz.

Victor’la polis şefinin düet yapmasını son ana kadar boş yere bekledim; “bar personeli”ni canlandıran sanatçılarsa beklemediğim kadar başarılıydı.

Ama en çok neye şaşırdım biliyor musunuz? Pek çok sahnesini ezbere bildiğim Casablanca filminin hikâyesini bilmeyişime.

Meğer bütün klasiklerin makus talihi onu da bulmuş: Bilirsiniz, günümüz dünyasında klasikler ne okunur ne de seyredilir. Ama onlar hakkında o kadar çok şey duyarız ki, seyretmiş ya da okumuş kadar oluruz. Bu da sahte bir doygunluğa yol açar ve sahiden tanışmamızı engeller klasiklerle.

Evet, sadece magazin programlarının seyredildiği bir ülkede yaşıyor olabiliriz. Ama bazıları toplu halde (ve giyim kuşamına dikkat ederek) müzikal seyretmeye gidiyor hâlâ. Profilo Kültür Merkezi’ndeki en hırpani tip, kapüşonlu hip-hop kostümümle bendim büyük ihtimalle.

Üstelik Yasemin ikinci perdenin hemen başında, sahnede step dansı yapmakta olan Atılgan Gümüş’ü göstererek “kim bu?” diye sordu. Ama öyle bir ses tonuyla sordu ki, bu yazının ikinci paragrafının otomatikman şekillenmesini de sağladı. Sonuçta Orhan Pamuk haklı: Medya kıskanç erkeklerle dolu!